Eekhoorns rennen amok.
Bij een Meta-kantoor.
Het was geen virus of een lek. Gewoon een kwaadaardig knaagdier dat de werkruimte even overneemt. Het lijkt erop dat de natuur uiteindelijk alles terugwint. 🐿️
Toen kwam de aankondiging van de AI-hackathon. Mark Zuckerberg wilde een bedrijfsbreed evenement om AI-vaardigheden te laten zien. Het personeel wilde het niet.
“Ik weet niet zeker of dit bedrijf nog een Hackathon-cultuur ondersteunt”, typte iemand in een draad die voor iedereen zichtbaar was. De toon was niet alleen apathisch. Het was dood.
Dode cultuur. Live-gegevens.
Meta heeft interne gegevens vrijgegeven van een programma dat is ontworpen om werknemers te volgen.
Het moest helpen bij het trainen van AI.
In plaats daarvan registreerde het toetsaanslagen. Privé. Medewerkers hadden erom geschreeuwd. Nu lagen de gevoelige gegevens in de eigen systemen van het bedrijf. Meta pauzeerde het programma na het lek. Natuurlijk. Er moest een crisis zijn geweest voordat de stekker eruit werd getrokken.
Elders heerst chaos.
De nieuwe AI-eenheid is een puinhoop.
Bronnen vertellen WIRED dat leidinggevenden het moeilijk hebben. Dat geldt ook voor de reguliere werknemers. Iemand schreef zelfs een briefje waarin hij suggereerde dat collega’s zouden moeten zeggen: “Zeg hem dat hij een stuk stront is.”
Moreel? Laag.
Strategie? Niet-bestaand.
WIRED heeft online aannemers gevonden voor Meta die zich als tiener voordeed.
Honderden van hen.
Ze hebben rivaliserende chatbots voor de gek gehouden: Gemini, ChatGPT. Ze vroegen naar zelfmoord. Geneesmiddelen. Seks. Ze wilden zien hoe de concurrentie zou reageren op risicovolle aanwijzingen van nepkinderen. Het voelt minder als onderzoek en meer als provocatie.
Over provocatie gesproken: de federale werknemers kunnen de app van het Witte Huis niet verwijderen.
Ze probeerden het.
Ze hebben het verwijderd. Het kwam meteen terug. Eén werknemer noemde het een test en bevestigde vervolgens dat de terugkeer onmiddellijk was. Het blijft aan de telefoon. Of ze het nu leuk vinden of niet.
Bij Amazon zeggen drie ingenieurs dat er een onderzoek naar hen loopt.
Waarom?
Voor het uitspreken over datacenters. Ze dienden in Seattle een burgerrechtenklacht in en beweerden dat Amazon wraak neemt op hen vanwege hun politieke overtuigingen. Software-ingenieurs repareren meestal alleen maar bugs. Deze drie vechten tegen het systeem.
Systemen vangen ook mensen op.
Eén medewerker van Meta werd direct na het verlies van zijn baan door immigratieagenten gearresteerd. Collega’s spraken erover in interne besturen. WIRED heeft de documenten gezien. Het was wreed. Snel. Het echte leven pauzeert niet voor bedrijfsdrama, zelfs niet als het drama echt is.
Andrew Bosworth, de CTO, geeft toe dat het slecht was.
Hij noemde de AI-reorganisatie ‘afschuwelijk’.
Het was geen lichte vergissing. Uit een interne memo blijkt dat Bosworth nu stabiliteit belooft. Betere communicatie. Hij gooit de voordelen op de werkplek weer in de mix, in de hoop het moreel te verbeteren. Begon hij die zin midden in zijn gedachten? Waarschijnlijk. Dat doen we allemaal.
Er staan nog twee rampen op de lijst.
Venezuela kreeg een dubbele klap. Twee enorme aardbevingen in minder dan een minuut. 7,5 omvang.
De interim-leider riep de noodtoestand uit.
Duizenden zouden dood kunnen zijn. Niemand weet het nog zeker. De grond schudt en dan verandert alles.
Toen besloot Groot-Brittannië asielzoekers te scannen.
Gezichtsherkenning. Leeftijdscontroles.
Tests van het Home Office hebben al bewezen dat de technologie gebrekkig is. Levensveranderende fouten gebeuren met de huidige systemen.
Ze weten dat het niet goed werkt.
Het gaat hoe dan ook vooruit.
Wie proberen we te misleiden? De computers? De rechtbanken? Of onszelf?
“Interne tests tonen de risico’s aan.”
Toch drukken ze op de knop.
Technische pauzes. De aarde breekt.
Mensen proberen gewoon bij te blijven. Soms betekent dat het ontwijken van eekhoorns. Soms betekent het het ontwijken van agenten. Andere keren staart het gewoon naar een app die je niet kunt verwijderen terwijl de wereld op de achtergrond brandt.
