Het is een paar maanden geleden dat Elon Musk en zijn ecosysteem op X besloten woedend te zijn over het nieuwe epos van Christopher Nolan. Ze noemden het historische onnauwkeurigheid. Een ontheiliging. Een meesterwerk van ‘ontwaakte’ propaganda.
Het was allemaal lawaai. En nu? Het is stilte. Of op zijn minst een heel wanhopig soort geluid.
Het verzet tegen The Odyssey is ingestort. Niet omdat de critici stopten met tweeten. Niet omdat Musk van gedachten veranderde. Maar omdat de film wereldwijd voor $ 264 miljoen werd geopend. De cijfers geven niets om jouw gevoelens over oude Griekse poëzie. Het maakt ze niet uit of Lupita Nyong’o die Helena van Troje speelt, je gevoel van ‘authenticiteit’ beledigt. De kassa is een koud, hard grootboek.
Waarom de boycot de Epic van Christopher Nolan niet kon stoppen
Het uitgangspunt van de haatcampagne was simpel. Cast zwarte en trans-acteurs in kleine rollen (Nyong’o als Helen, Elliot Page als Sinon). Gebruik de vertaling van Emily Wilson (de eerste door een vrouw, en daarom blijkbaar besmet). Maak een fantasiefilm met monsters en goden.
Combineer dat met drie uur speelduur en een marketingblitz, en je krijgt een perfecte storm voor provocateurs van de cultuuroorlog.
Ze riepen op tot boycots. Ze knarsten online met hun tanden. Ze beloofden financiële ondergang.
Het resultaat? $ 264 miljoen aan kaartverkoop tijdens het openingsweekend.
De film vaart richting de dominantie van het prijzenseizoen. Zelfs Ben Shapiro – zelden een fan van diversiteitsinitiatieven of moderne waarden – noemde het een mijlpaal. Hij erkende de kwaliteit. Hij erkende het succes. Maar terwijl sommige commentatoren doorgingen naar het volgende slagveld, groeven anderen zich in.
Diep in de ontkenning.
De ‘fraude’-claims en de realiteit van de box office
Maandag verklaarde een anoniem account op X dat The Odyssey verkopen “fakete”.
“THEODYSSEY VERVALST de kaartverkoop”, luidde het bericht. “Het opkopen van theaters/stoelen (fraude).”
De bewering? Dat Universal Pictures miljoenen uitgaf om een flop te maken. Dat de film $ 400 miljoen in de rode cijfers stond (een bizarre bewering gezien het budget). Dat het publiek op ‘verschrikkelijke stoelen’ werd gedwongen omdat de theaters zogenaamd vol waren, maar toen ze arriveerden, waren de bioscopen ‘grotendeels leeg’.
Er werden screenshots van Reddit aangehaald. Oncontroleerbare anekdotes van stille zalen. No-shows.
Denk even na over de logica daar.
Universal besteedde $ 250 miljoen aan productie. $ 125 miljoen aan marketing. Denk je echt dat ze nog een paar miljoen gaan uitgeven aan valse kaartjes om een verlies te verdoezelen? Als een studio 100 miljoen dollar verliest, verdoezelen ze dat niet. Ze schrijven het af. Ze gaan verder. Ze huren geen extra bodes in om lege stoelen te vullen terwijl ze voor kaartjes betalen.
Dit zijn dezelfde samenzweerders die denken dat critici die tegelijkertijd een film recenseren het bewijs zijn van een samenzwering.
De ‘historisch nauwkeurige’ AI-film die niet zal bestaan
Musk negeerde de flop niet. Hij leunde in de fantasie.
Geïnspireerd door een X-gebruiker die door AI gegenereerde clips van The Odyssey -personages met Britse accenten monteerde, deed Musk een belofte.
“Voordat dit jaar eindigt, zal Grok Imagine een volledige film maken van The Odyssey die historisch accuraat is.”
Laten we hier duidelijk zijn over twee dingen.
Ten eerste maakt Musk zelden zijn beloftes voor het einde van het jaar af. Hij zegt dit al jaren. De “Grok-geanimeerde Odyssee” zal waarschijnlijk verdwijnen in de ether van gebroken beloften, vlak naast zijn beweringen dat xAI tegen 2025 “nieuwe technologieën zou ontdekken”.
Ten tweede wil niemand het.
De door AI gegenereerde beelden die Musk leuk vond, leken op een flauwe B-filmmontage uit de jaren zeventig. Het reguliere publiek zag zojuist de versie van Nolan. Waarom zouden ze betalen om een AI-versie te zien die niet origineel en visueel steriel is?
Het is niet zo dat er geen concurrentie is in AI-cinema. De studio Fountain 0 plant al een AI-functie met de titel Odyssey: The Fall voor online release deze zomer. Maar de versie van Musk? Het is een oplossing voor een probleem dat niet bestaat, gecreëerd door een man die niets te maken heeft met het maken van kunst.
De erfenis van de terugslag
De hysterie was gebaseerd op een afwijzing van moderne casting, moderne taal en moderne vrouwen. De vertaling van Emily Wilson was het doelwit. Nyong’o en Page waren het doelwit. Nolan was de slechterik.
Ze faalden.
De film verdient geld. Critici zijn er dol op. Het publiek kijkt ernaar. De conservatieve mediamachine liet zijn wielen draaien, putte zijn woede uit en blijft nu alleen nog maar geruchten over fraude en lege theaters over.
Is het voorbij?
De cultuuroorlog houdt niet echt op. Het gaat gewoon naar het volgende vlampunt. Maar voorlopig heeft Christopher Nolan gewonnen. De oude Grieken zijn veilig. Hollywood is nog steeds winstgevend. En de mensen die de leegte in schreeuwen, realiseren zich dat de geschiedenis – of in ieder geval de geschiedenis van de kassa – hun tweets niet leest.
Misschien slaan ze de volgende keer de film gewoon over. Maar dat zal waarschijnlijk niet gebeuren.
