AI zit in de problemen. Het publieke sentiment is scherp neerwaarts gericht. Drie maanden geleden gaf OpenAI-medeoprichter Greg Brockman het toe. Tools zoals ChatGPT zijn razend populair, maar steeds meer mensen haten de technologie zelf. De tegenreactie is sindsdien heviger geworden. Afgestudeerden van universiteiten juichen nu beginnende sprekers toe omdat ze AI prijzen. Vorige maand vloog er een molotovcocktail door het raam van het huis van Sam Altman in San Francisco. Iemand publiceerde zelfs een manifest waarin werd opgeroepen tot misdaden tegen leidinggevenden. Niemand voelt de hitte zo goed als OpenAI.
Chris Lehane komt binnen. Hij is hoofd Global Affairs van OpenAI. Een politieke dierenarts. Een crisisbehandelaar. Zijn taak? Twee zware liften tegelijk. Overtuig het publiek ervan de technologie leuk te vinden. Overtuig wetgevers om regels op te stellen die het bedrijf niet verpletteren. Hij ziet ze als één beweging.
“Goed beleid staat gelijk aan goede politiek. Je moet erover nadenken dat beide samengaan.”
Lehane noemt zichzelf de ‘meester van rampen’ – een bijnaam uit zijn tijd in het Witte Huis van Clinton, waar hij zich bezighield met crisiscommunicatie. Hij hielp Airbnb bij het overleven van regelgevingsaanvallen in steden die een hekel hadden aan kortetermijnverhuur. Hij bouwde Fairshake. De crypto-super-PAC. Hij legitimeerde digitale valuta in Washington. Nu bij OpenAI sinds 2024. Hij beheert de communicatie en het beleid. Hij doet er toe.
Het verhalende probleem
Lehane zegt dat het publieke debat over AI kunstmatig binair is. Te simpel. Aan de ene kant: een Bob Ross-toekomst. Geen werk. Huizen aan het strand. Iedereen schildert voor altijd aquarellen. Aan de andere kant: dystopie. Slechts een kleine elite controleert krachtige AI. Alle anderen verhongeren. Geen van beide visies houdt stand.
OpenAI heeft deze polarisatie helpen creëren. CEO Sam Altman waarschuwde eerder dat hele soorten banen zouden verdwijnen. Onlangs? Hij trok zich terug. Het genoemde ‘job doomism’ is ‘waarschijnlijk op de lange termijn verkeerd’.
Lehane wil een gekalibreerd bericht. Geen uitersten. Hij wil dat het bedrijf echte oplossingen biedt. Praat niet alleen over angsten zoals massale werkloosheid of kinderen die schade lijden door chatbots, maar los deze op. Wijs op hun beleidsvoorstellen. Vierdaagse werkweek. Uitgebreide gezondheidszorg. Een belasting op AI-arbeid.
“Als je zegt dat er uitdagingen zijn, heb je de plicht om met oplossingen te komen.”
Het is een goede theorie. De praktijk is moeilijker. Oud-werknemers zijn het daar niet mee eens. Ze beweren dat OpenAI de risico’s bagatelliseert. WIired meldde dat economische onderzoekers zijn gestopt. Ze waren bang dat hun eenheid een PR-afdeling zou worden. Ze zeiden dat hun waarschuwingen over de economische impact werden genegeerd omdat ze ongemakkelijk waren.
Koopinvloed
Het scepticisme groeit. Politici moeten reageren. Kiezers willen dat de technologie getemd wordt. Dus gooide de industrie geld naar de politiek. Super PAC’s verschenen. Pro-AI-kandidaten stimuleren. Het vormen van meningen. Critici zeggen dat het een averechts effect heeft gehad. Sommige kandidaten strijden nu tegen de PAC’s.
Lehane heeft geholpen bij het opbouwen van Leading the Future. De grootste pro-AI super PAC. Afgelopen zomer gelanceerd. Gesteund door $100 miljoen aan toezeggingen van technologiebazen, waaronder Brockman. Het is gericht op Alex Bores. De auteur van de strenge AI-veiligheidswet van New York. Hij is kandidaat voor het Congres in het 12e district.
Brockman vertelde Wired dat zijn donaties aansluiten bij de missie van OpenAI. Zorg ervoor dat AGI iedereen ten goede komt. Hij maakte ze persoonlijk, maar koppelde de doelen aan elkaar. Lehane beweert dat hij Brockman alleen in het algemeen heeft geraadpleegd. Said Brockman gaf prioriteit aan ‘goed AI-beleid’.
Lehane ontkent nu betrokkenheid bij de dagelijkse activiteiten van Leading the Future. Hij zegt dat hij het een ‘onafhankelijk iets van buitenaf’ laat zijn. Hij benadrukt dat OpenAI super-PAC’s niet rechtstreeks financiert. Dat zeggen ze op hun blog.
Wetgevend schaken
Lehane vergelijkt AI met spoorwegen. Naar elektriciteit. Fundamentele nutsvoorzieningen. OpenAI is er nog niet helemaal. Het is in ieder geval proberen. Nauw samenwerken met de overheid.
Er bestaat geen federale AI-wet. Ze gebruiken dus ‘omgekeerd federalisme’. Lobbyende staten om elkaars regels te kopiëren. Het doel is harmonisatie. Spiegel de wetten in Californië en New York. Vermijd een lappendeken van regelgeving die innovatie doodt.
Soms overdrijven ze. Of lijkt dat te doen. In Illinois steunde OpenAI een wetsvoorstel dat aansprakelijkheidsschilden biedt. AI-laboratoria zouden de verantwoordelijkheid voor catastrofale schade vermijden als ze veiligheidskaders online zouden publiceren. Het wetsvoorstel kreeg veel kritiek. Zelfs door de gouverneur. OpenAI bracht later een verklaring uit. Geweigerd steun te verlenen aan de veilige haven.
Lehane noemde de vorige algemene steun een vergissing.
“Ik denk niet dat we expliciet waren over wat we steunden. Dat lag aan ons.”
Hij gaf toe dat hij zijn gedachten deelde, maar zei dat het doel het harmoniseren van de wetten met de kustgebieden bleef.
Nu is de strategie veranderd. OpenAI ondersteunt een strengere wet uit Illinois. Het verplicht audits door derden voor de veiligheid. Eén van de strengste wetten van het land. Zelfs rivaliserende Anthropic ondersteunt het. Donderdag werd het door de senaat aangenomen.
Voortgang? Misschien. De vertrouwenskloof blijft bestaan. Kunnen geld en berichten dit vullen? Waarschijnlijk niet.
