Tesla hield een jaar lang zijn mond. Verborgen de lelijke stukjes. Nu? De deur staat open.
Een federale database onthult details over 17 crashes tussen medio 2025 en begin 2026. TechCrunch zag het als eerste. BEDRAAD ingegraven.
Twee crashes vallen op. Niet vanwege softwareproblemen. Maar omdat mensen – die op afstand werkten – de ‘autonome’ auto’s van Tesla ergens tegenaan reden.
De crashes
Beide gebeurden in Austin. Geen betalende passagiers binnen. Gewoon veiligheidsmonitors met een jachtgeweer. Toezicht houden op de zelfrijdende technologie voor baby’s. De snelheden waren laag. Minder dan 10 km/uur.
Juli 2025.
De auto kwam vast te zitten aan de kant van de straat. Weigerde te bewegen. De monitor binnen riep via de radio om hulp. Een externe medewerker bij Tesla nam het stuur over. Letterlijk.
De teleopereerde bestuurder mikte op een stoeprand. Ik heb het beklommen. Tegen een metalen hek gebotst. Acht mijl per uur. Niet snel, maar genoeg om blauwe plekken te krijgen. De veiligheidsmonitor raakte lichtgewond. Geen ziekenhuisbezoek. Gewoon een pijnlijke dag.
Januari 2026.
Nog een hulpvraag. Dit keer voor navigatie. Een andere bestuurder op afstand stapte in. Hij bestuurde het voertuig. Rechtdoor tegen een tijdelijke bouwbarricade gereden. Negen mijl per uur.
Deuk op het spatbord. Band geschraapt. Niemand heeft pijn gedaan. Of tenminste. Tesla zei niet dat iemand dat was.
Stilte van bovenaf. Tesla heeft niet eens een PR-team, weet je nog? Geen commentaar vanuit de baan van Musk. Alleen datadrops en krantenkoppen.
Het externe probleem
Dit gaat niet over bugs in de code. Het gaat over de menselijke achtervang. De telefoniste.
Iedereen gebruikt ze. Amerikaanse zelfrijdende wagenparken vertrouwen op teams op afstand om verloren auto’s te begeleiden, zo blijkt uit brieven die dit jaar aan senatoren zijn gestuurd. Gebruikelijk? Het is adviserend.
Andere bedrijven lieten hun werknemers suggesties sturen. “Hier linksaf.” ‘Hou daar op.’ Het brein van de auto beslist of het het advies vertrouwt. Of negeert het. Waymo laat professionals hun auto op afstand besturen. Tot 2 km/uur. In opleiding. Alleen.
Tesla? Andere competitie. Of een ander draaiboek. Hun externe medewerkers besturen de eigenlijke auto. Direct. Vaak.
Veiligheidsmensen zijn nerveus. Waarom? Mobiele service is onregelmatig. Er bestaat latentie. Hoeveel ziet een bestuurder op afstand eigenlijk? Is de feed high-definition? Is er een vertraging tussen het zien van de stoeprand en het raken ervan?
Noah Goodall, die zelfrijdende dingen zelfstandig bestudeert, vertelde WIRED dat dit serieuze vragen oproept. Over resolutie. Dekking. De fractie van een seconde vertraging tijdens het geleiden van een metalen kist van twee ton.
“Stel vragen over wat de teleoperator kan zien in zowel dekking als resolutie…”
Het is al moeilijk genoeg om met je handen te rijden. Via een scherm? Met mogelijke vertraging? Risicovolle onderneming.
De realiteit onderweg
De robotaxi-vloot van Tesla is klein. Minder dan 100 auto’s. Drie Texaanse steden. Austin. Dallas. Houston.
Waymo? Bijna 4.000 voertuigen. Een andere schaal.
En de helft van de Tesla’s? Er zitten nog steeds mensen in. Zittend op de passagiersstoel. Voor het geval dat.
Wachttijden? Vreselijk. Meer dan 35 minuten in Dallas en Houston sinds de lancering in april. In Austin? Soms helemaal niets. Auto’s verdwijnen. Niet beschikbaar. Spookstad.
Dit is belangrijk voor Elon. Zijn salaris – de potentiële premie van een biljoen dollar in 2035 – was gekoppeld aan leveringen. Abonnementen. Robotaxis draait. Hij zei dat auto’s centraal staan. Geen elektrische sedans. Autonome technologie. Robotica.
Dus wij kijken. Wij wachten. De hekken blijven gebogen.
Hoe vertrouw je de hand die je niet kunt zien?
Misschien niet. Nog.
